mendime…

Nuk është e lehtë të jesh e dobët në një vend ku forca nuk ka kufij. Nuk është e lehtë të jesh pa krahë diku ku të gjithë fluturojnë – secili duke u munduar të fluturojë më lartë se tjetri. Nuk është e lehtë të mundohesh të mbrosh të drejtën kur të gjithë janë kundër saj. Nuk është e lehtë të jesh e qetë kur sulmohesh dhe të mohohet e drejta jote. Nuk është e lehtë të flasësh qetësisht kur brenda vetes dëshiron të bërtasësh, të çirresh.

Asgjë nuk është e lehtë kur ke të bësh me njerëz të vështirë; njerëz pa vlera; njerëz shumë-fytyrësh (sepse dyfytyrësh është pak të thuhet); njerëz smirëzi; njerëz që jetojnë në shpinë të të tjerëve.

Megjithatë njerëzit duhet të luftojnë për të mos u treguar të dobët – në mënyrë që të tjerët mos të mund t’i hipin në shpinë; duhet të fluturojnë qoftë edhe pa krahë; të mbrojnë të drejtën e tyre edhe nëse janë pa përkrahje të të tjerëve; të jenë të qetë dhe të mbrojnë të drejtën me fakte; të flasin qetë por me fjalë të sakta dhe të drejtpërdrejta.

Gjithmonë do të ketë njerëz të vështirë, pa vlera, shumë-fytyrësh, smirëzi dhe parazitë, prandaj është mirë t’i njohësh ata; të kuptosh si janë ata dhe të luftosh në çdo mënyrë të mos bëhesh pjesë e atij grupi.

E drejta vonon, por fiton; prandaj nuk duhet të dyshojmë që edhe njerëzit e drejtë do të kenë një jetë të mirë dhe do të mbizotërojnë në këtë botë, sepse fundja nëse s’do jetë kështu ç’rëndësi ka të vazhdojmë të jemi të drejtë???

…

Life isn’t easy or people make it difficult? Friends are those who are near you when you need them or when they need you? Love should make you feel happy or sad? Does it need two people to start a fight or is there only one person who is in need to argue for no reason?

I’m passing through my mind several thoughts. I don’t know where to stop and what to think of first. Sometimes thoughts in my head are so messed up that I don’t know if I’m all right or not. I keep wondering about many things at the same time and it looks like I’ll never solve a single issue.

I wonder why as we grow up we tend to see the world and people differently from how we’ve seen them when we’ve been young. I wonder why people change and move away from the others they kept close before. I wonder why people don’t like people who say things directly, to the face of others. Should one be dishonest to be accepted from the majority? Isn’t honesty a virtue anymore? Is it a crime nowadays?

Being good is a good thing or a bad one? Why some people are so excellent with some and so bad with others? Why someone is lucky and has everything and someone lacks the elementary things? Why some people are poor, not in wealth but heart? Why people use every opportunity to mistreat those under them?

Why people on high positions don’t think that the world goes around and they will not be forever up there – they’ll come down and who knows whose help they will need in the future.

Damn. Why is there always a “why” but not a “because” for each of them?

I was not told…

I was not told people are like wolves, ready to bite anyone in front of them;

I was not told real friends are not those who agree every time with you but those who oppose you when you’re wrong;

I was not told life is easy but people make it difficult;

I was not told laws are applicable only for the weak people but not for the ones who make them;

I was not told many other things but I realize them while growing up. I realized that being weak and showing it makes you nothing but another victim of powerful people, but being weak and not showing it makes people around you wonder who you are and what relations you have.

I’ve realized that people who try to show their authority at workplace lack this status at their houses and those who act as the brave ones actually run away at the first moment when there’s something one should show the bravery.

I found out that people, or better saying wolves, do not mind if they hurt you as long as they realize their aims. These wolves do not care if you’re hurt because you’re right; all they want is to make their wishes come true – and it doesn’t matter which path they choose to meet it.

I also realized, after I got disappointed several times, that real friends are not those who are near you every day. No, not really. Because being near is not enough. You can also have a doll near you, but is that enough? You can also have a dog or a cat near you, but they can’t help you when you’re in need, can they? A real friend is someone who understands you only by looking in your eyes – without a single word, and not someone who needs thousands of explanations and still don’t get what’s wrong.

A real friend is someone who holds your hand, wipe your tears and does something for you so that you forget why you were sad about. Real friends are rare to be found, that’s why people should keep them close with both hands when/if they find any.

I was told life is difficult, and no matter what you do you cannot make it easier. I believed in this saying until I grew up to understand that it was the humankind who makes life difficult. I started to believe that the hardness of life depends on who you deal with in your everyday life.

I’ve heard many people saying “Rules are to be broken”. And I believe it is so, but it all depends who breaks the rules. If someone who is weak and without support breaks them – he/she goes to jail, but if someone who has all the support needed then he/she gets a reward or at least doesn’t go to where he/she ought to go. 

I have also realized that being good to all people is not the best way how one should deal with others, because not all people deserve goodness. 

17 shkurt 2011

Si shumë shqiptarë të Kosovës edhe unë vendosa ta festoj ditën e pavarësisë. E festova në mënyrë shumë simbolike – qëndrova me familjen time duke shikuar programet në televizionet e ndryshme. Po shikoja një televizion që jep lajmet 24 orë në ditë (Arta) dhe në atë kohë po jepte një emision të KTV-së që kishte si temë (sipas “Artës”) “Mundësit e koalicionit PDK-AKR?”. Për pak kohë mendova se unë s’po dija të lexoja por u sigurova që e kisha lexuar mirë kur edhe vëllai bëri të njëjtin koment. Pastaj mendova që po flisnin për sportistët e mundjes, por thashë me mendjen time  ç’lidhje kanë mundësit me politikën dhe nuk më kujtohej të kisha dëgjuar për ndonjë mundës që ishte pjesë e këtyre partive. Por, fatmirësisht lexova titullin që ishte në KTV dhe e pashë që po flisnin për mundësitë e koalicionit dhe jo për mundësit.

E irrituar me këtë ndërrova kanalin dhe fillova të shikoj një tjetër televizion. Kësaj radhe ngela duke e shikuar atë për disa orë sepse programi më pëlqeu. Ishte emisioni i Blendi Fevziut në Klan që përshkruante shumë mirë që përshkruante shumë mirë rrugën drejt pavarësisë sonë, drejt 17 shkurtit të vitit 2008. Thjesht më pëlqeu dhe ngela para televizorit deri sa dolën titrat në fund.

Pastaj ndërrova përsëri kanalin dhe shikova lajmet në një televizion kombëtar. Përderisa moderatori i lajmeve fliste unë e dëgjoja me kujdes. Gjatë një lajmi ai tha fjalën impakt. E pyeta nënën:

-         E di ç’do të thotë fjala impakt?

-         Jo, tha nëna, nuk e di.

Në rregull, e kalova këtë situatë. Më vonë sërish folësi tha një fjalë tjetër që s’ishte në gjuhën shqipe. E pyeta sërish nënën:

-         Po këtë fjalë e di?

-         Jo, tha sërish nëna.

-         Epo, duhet ta mësosh gjuhën angleze që ta kuptosh gjuhën shqipe, i thashë unë.

Kishte edhe disa fjalë tjera që më vranë veshin dhe që më bënë ta ndërroj përsëri kanalin në televizor. Kësaj here u ndala në RTK. Po jepte koncertin e organizuar nga RTK-ja dhe Komuna e Prishtinës. Gjithçka dukej mirë në plan të parë. Kishte shumë njerëz, paralajmëroheshin këngëtarë dhe grupe muzikore. Këngëtaret ishin rregulluar për t’u paraqitur në skenë. Nga pamja e jashtme gjithçka ishte mirë, por kur flisnin (edhe ato pak fjalë që thanë),  linin shumë për të dëshiruar. Një këngëtare e uroi Kosovën për festën duke i uruar “edhe 100 milionë mijë vjet pavarësi”;  një këngëtar i uroi Kosovës “edhe 100 vjet” pavarësi. E mllefosur nga gjithë kjo padituri e estradës sonë (estradë i thënçin), e fika televizorin dhe rashë në gjumë. Në mendje më shkonte një pyetje : çfarë po ndodh me ne, për ku jemi nisur kështu?

We’re happy to be alive :-(

Eleven years after the war. Eleven tough years with many problems, many war consequences and many pains. People who died for the freedom we have now wouldn’t ever think that they died for almost nothing. Eleven years after the war, which many people tend to call armed conflict, there is power outage throughout the country; there are people who live in tents; there are people who live with only 50 euros per month.

Warriors didn’t fight for these conditions. They fought for a real freedom, when we would be free – to say what we feel like saying; to have a work place; to earn a good salary with which we can offer a good living for our families, to travel to the world without the limitations we had in the past.

Unfortunately, things are not as martyrs would love to be. We’re not free to say what we want to (there are many secret services here);  many people do not have a work place although they’re qualified [they're replaced from relatives of the existing leadership today (even if they're not qualified)]; the salary employees earn is a poor salary which cannot offer a good living for families, but it is only a means of survival and nothing else; we cannot travel to the world much freely – actually we are a kind of ghetto in this world. We live in a big prison and we are only allowed to have some family visits with limited time and with lots of conditions.

Nevertheless, we still feel like things are better or better saying we don’t know where can we file our complaints because we feel nobody cares about what we think and all our words go to deaf ears. We feel like we cannot change anything, thus we don’t undertake any action because we feel that all those actions may be useless.

We’re happy to be alive. We’re happy we’re surviving. We’re happy we still have bread to eat. We’re happy we still have water to drink. We’re happy…

Well, we’ll not be happy forever! There will come a time when we will not endure the problems we face and we’ll have to raise our voice. There will come a time when people will be aware that they should not wait and see but they should move and do something so that things change.

Until then we’ll continue to be glad we’re surviving from these terrible pains we are experiencing even eleven years after the war.

I hope the warriors and martyrs are not able to see what we are going through today. They’d probably deplore they couldn’t do more, or they’d regret for what they did and for whom they did that.

 

takim??

Na ishin njëherë dy familje. Banonin më vete, por një ditë njëra nga ato shkoi dhe u vendos në shtëpinë e tjetrës. Familjen pushtuese do e quajmë S., kurse atë të pushtuar do e quajmë K. Për shumë vite me radhë familja K. vuajti nga familja S. Familja K. u mundua shumë, duke përdorur çdo mënyrë paqësore për t’u marrë vesh me familjen S. që t’ua lirojnë shtëpinë e vet, por familja S. vazhdoi të mos e dëgjojnë atë duke i forcuar dhe bërë më të rënda metodat për qëndrim në shtëpi.

 

Ditë pas dite familja K. filloi të ndjehet më keq dhe filloi të përgatitet për ndonjë grindje të madhe me familjen S. Familja K. filloi të ushtrojë dhe të mbledhë mjetet e nevojshme për ditët që do vinin dhe që do mund të kishte probleme me familjen S.

 

Një ditë familja S. filloi ta ngacmojë familjen K. dhe familja K. shpërtheu dhe iu kundërvë asaj. Filloi sherri mes tyre. Edhe pse familja K. kishte të drejtë në kërkesën e saj për të qëndruar e vetme në shtëpinë e saj, familja S. nuk deshi t’ia dinte.

 

Sidoqoftë, familja K. nuk ishte mjaft e përgatitur t’i kundërvihet familjes S., por njerëzit e mirë gjithmonë kanë shokë, apo jo? Kështu, familja A. (miq të familjes K.) ndërhyri për t’i ndihmuar familjes K. Grindja vazhdoi për disa ditë më radhë, deri kur familja S. u mposht dhe u detyrua të kthehet në shtëpinë e tyre.

 

Pas disa ditësh që këto familje ishin ndarë, dhe në njëfarë mënyre familja K. kishte shpëtuar nga torturat e familjes S., një familje tjetër, ndërmjetësuese, – familje BE- vendos t’ua organizojë një takim dy familjeve.

 

Fillojnë përgatitjet për takim. Familja S. thotë që nuk e njeh familjen K., kurse të rriturit e familjes K. vendosin të bëjnë çfarëdo që u thuhet nga familja BE, duke shpërfillur kështu mendimet e disa prej fëmijëve të tyre të cilët nuk e pëlqejnë bisedën e takimit.

 

Fëmijët pyesin si do bisedoni ju me dikë që s’ju njeh? Kush do jeni ju në atë takim? Kë do përfaqësoni?

 

Por, siç ndodh në 99% të rasteve, të rriturit nuk i përfillin mendimet e fëmijëve dhe vendosin të bëjnë si ua thotë mendja atyre. Takimi po ofrohet dhe ata po përgatiten, por fëmijët ende nuk kanë marrë përgjigje për pyetjet që i mundojnë!



Strange people!!!

I do not know whether I am completely different from the others; I care a lot or the others do not care as much as I do!! I have been trying all my life up to now to understand these voiceless people of my country. Many times, I try to understand their approach. Probably I cannot understand them since I am not like them – I am not voiceless. I speak, I speak a lot. I do not take everything for granted. I do not accept an it was written and we cannot do anything to change it” or “we are too small to undertake anything” as an answer. I do not want to believe that I am nobody in this world and that so I cannot change anything.

I know that the European Convention on Human Rights provides everyone the right to freedom of expression, so, at least, people should say what they think. We live in a democratic country, don’t we? So why on earth people are afraid of saying what they think????!!!

I walk around and I see lots of misfortune people; people who do not know what they’re going to eat tomorrow, or even worst are they going to have a slice of bread to eat or not. And I am angry because they do not do anything. What are they expecting??!! Who do they think is going to raise the voice for them if not them themselves?? Do they think things get better only because they ask for it and pray to God for that to happen? Don’t they know that nothing in this life comes without working for it to come?!

I see people who miss their relatives. They are missing  since 1999 (since the war – the so-called “armed conflict”) and nobody does anything. They do some ceremonial protests, but nothing more. It is not enough just to protest in front of the Assembly for some one or two hours. They should do something concrete like sue Serbia for what it has done and ask to return the missing people or at least, if they have killed them, their bones.

On the other hand, I happen to see the governors living an extremely expensive life. They drive expensive cars. Sorry! Did I say “they drive”? No, I am wrong. They have their drivers who drive for them, because they are VIP (very idiotic persons) and they cannot offer themselves that service. The governors live in big palaces, where there are hundreds of people living in tents. They pay 200 euros for a lunch, where that is the average of incomes for a family.

And these people still say “thanks God we have some bread to eat”. For God’s sake, what should happen in order that you, my dear compatriots to raise your voice and to say STOP to all this abasement you are experiencing??!!

Piquant!!!!

-May I have some macaroni, please, but not piquant? – i said to the waiter.

-OK, – said he.

-But not piquant, OK? Don’t forget, please!-said I.

-Don’t worry, – said he.

So I waited for my macaronies. And after some ten minutes, here they are.

Hell, no. I told them not to make them piquant. Don’t they understand or they don’t know what piquant means. I complain to the waiter. He says they’re not piquant. I say yes they are. My friends say they’re not piquant. I know they are, however I start eating. I eat some… and then I stop eating. They’re piquant!!!!

My goodness, what is this mania of making food piquant!!!! I try to understand it, but I can’t. We’re not Mexicans, damn it. We’re Albanians. I know there may be people who like piquant food, but I don’t. And especially when I say I don’t want it piquant they should respect my order.

I think waiters are not used to listen to the consumers’ order. They pretend they’re listening, but they don’t! People should start to reject the meal they don’t order and to leave without paying it. I think in this way, the service will become better and it will fit to the consumers’ orders and not the waiters’ orders.

Till that time, we’ll eat what we are offered to from the waiters, and we’ll pay something we don’t like, just not to make a bad public figure in front of the others. But after all, is making a bad public figure worse than eating something you don’t like or paying something you didn’t eat because you ordered something else and they served you something else???

Hasta la vista…

Her career began to fall so fast she could never imagine. She never thought one day she’d have to leave all she got from that work she started some years ago. Suddenly everything pulled over by just one statement and she couldn’t believe she’d have to go home after she’ll come back from that visit. However, she was somehow happy she could experience all those good moments while being there. She was happy she met hundreds of people with high influence, and at the other hand she was worried about her future. She had thought she’ll be at her job place at least for one more year, but as we say “you never know”.

So, the next day she came back from the visit she started to pack her things, her personal things and called a taxi to go home. Yes, a taxi. She didn’t have the pleasure to go at home with the work car. She didn’t have the privilege of being given a lift by the driver of her ex-work.

I saw her almost crying. I felt sorry for her and her companions. But, I remembered myself that all people who want to be famous in an unfair way will end up like this. Thus, I didn’t feel sorry for her afterward.

ditë e mërzitshme…

Nuk e di pse kam përshtypjen që sot do të jetë një ditë e mërzitshme. Është akoma ora 10:08, por më duket që kjo ditë s’do të përfundojë kurrë. Po mundohem të gjej ndonjë moment të gëzuar që të mund ta largoj pak mendjen nga gjërat që më mundojnë. Po mundohem t’i kujtoj ditët e fëmijërisë. Hmmm. Çfarë të kujtoj? Fëmijëria ime s’ishte kush e di se çka. Unë s’isha fëmijë i sherreve apo fëmijë shumë i shoqëruar. Kisha botën time, kisha librin shokun tim më të mirë dhe të pandashëm. Tash, pas kaq vitesh, pendohem që nuk e shijova fëmijërinë. Pendohem që kur të gjithë moshatarët e mi loznin së bashku unë lexoja libra që tash s’ua kujtoj as titullin dhe as që më hyjnë në punë ndonjë herë. Por… iku ajo kohë dhe s’kthehet më, kështu që s’ia vlen të lodhem kot.

Dua të përqendroj mendjen te adoleshenca, te ëndrrat që kisha për jetën time të ardhshme. E mendoja veten një gazetare të famshme; dikush që do punonte për të mirën e kombit; dikush që do i shfaqte brengat e popullit në mënyrë që dikush të ndërmerrte diçka për ta rregulluar situatën. Sa keq më vje që s’isha nga ato adoleshente që e kishin mendjen vetëm te minifundet, kënaqësitë, shëtitjet. Do kisha çfarë të kujtoja sot, do kisha ndonjë moment gëzimi për ta kaluar nëpër mend. Me gazetari s’arrita asgjë. Përjetova ëndrrën time për rreth një vit dhe më pastaj iu ktheva librave dhe shkollës.

Megjithatë, e jetova ëndrrën time. Sado që s’u bëra e famshme, e provova çfarë do të thotë të jesh para kamerave, të organizosh emision dhe të kesh njerëz që të dëgjojnë dhe të vlerësojnë për atë që di të bësh.

Në shkollë të mesme iu ktheva përsëri librave. Duhej të përgatitesha për shkollim universitar. Do lëvizja nga qyteti im në kryeqytet. Ishte moment i dhimbshëm ndarja me familjen time, sepse sado që fundjavat i kaloja në shtëpi përsëri më asgjë s’ishte njësoj. Fillova studimet dhe u përqendrova aty. I kisha vënë qëllim vetes t’i mbaroja me kohë dhe me sukses. Kisha sfida, kisha probleme gjatë rrugës, por ia arrita qëllimit tim.

Gjatë kësaj kohe njoha njerëz të ndryshëm. Njerëz të mirë dhe njerëz të këqij. Shokë të vërtetë dhe shokë të rremë. Njerëz të sinqertë dhe aktorë të përkryer. Njerëz që më respektuan dhe njerëz që më xhelozuan. Njerëz që më deshën dhe njerëz që më lënduan. U kalita për të kuptuar se jo gjithmonë merr atë që do dhe se jo gjithmonë njerëzit të kuptojnë drejtë.

Nga ajo vajza që iu ndihmoja të gjithëve kur kishin nevojë për mua, u shndërrova në atë vetjaken që mendonte vetëm për vete, sepse kur unë pata nevojë për njerëzit askush nuk mu gjend pranë.

Sidoqoftë, unë eca para dhe shumë nga ata njerëz mbetën të pafjalë kur dëgjuan për atë që unë arrita. Megjithëse mua nuk më bën përshtypje ajo gjendje ku jam sot, njerëzve ju duket diçka e madhe të punosh në qeveri dhe në një shkollë private në të njëjtën kohë. Njerëzit që takoj që sapo janë regjistruar aty ku isha unë më lakmojnë dhe duan të jenë në vendin tim, kurse unë ju lakmoj atyre që janë akoma studentë. Do doja shumë të kthehesha mbrapa në kohë dhe ta shijoja çdo sekondë të jetës. Asnjë roman që lexova dikur nuk më hyn në punë sot. Asnjë formulë matematike, reaksion kimik, rregull e inercisë nuk më hyn në punë.

Megjithatë, e kaluara është e kaluar dhe s’mund të ndryshohet, por e nesërmja mundet. Prandaj dua ta shijoj jetën dhe mos të pendohem pas disa vitesh përse bëra diçka por jo diçka tjetër.

Pra, përse rri këtu dhe mërzitem për gjëra që s’i bëra dhe kështu humb dyfish, sepse më ikin gjërat që mund t’i bëj tani?!